Yeryüzü Sızıntısı

Sözcüklerin toprağa, hatıranın zamana sızdığı yer

Portreler

Derecik’in Bağrında Bir Şehit: İslam İREZ

Tek odalı bir evde doğdu. Aylardan Mayıs. Sene 1988. Yer, Derecik Eski Koçyiğit. Deyim yerindeyse ateşin ortasında gözlerini açmıştı. Terör örgütü PKK’nin kuş avlar gibi insan avladığı bir zaman diliminde dünyaya gelmiş güzel yüzlü bir çocuktu. Gün gelecek iki yaşındaki kızının öptüğü yüzü solgunlaşacaktı. Gün gelecek, merhamet nazarı ile bakan gözleri durgunlaşacaktı. Şimdilik büyüyedursun küçük İslam. Yıllar geçedursun. Bu canına yandığımın dünyasında, yaşamanın zulmetten farksız olduğu bu topraklarda güzel adının önüne şerefli bir ibare koyacaklardı: “Şehit”
Boyu ortadan uzundu. Aşırı sakin ve mülayim bir tarafı vardı. İnsanlarla iyi anlaşan, her şeyi iyiye yoran tarafı vardı. Kimseyi üzmez, kimseye kem söz etmezdi. 7 çocuklu ailede kıt kanaat büyüdü. İmkânsızlığın yakasını hiç bırakmadığı gibi kendisi şükretmekten ve şükrü tavsiye etmekten hiç geri durmadı. 6 kardeşi haricinde 5 kardeşini de küçükken kaybedecek, müthiş imkânsızlıklara tâbi olacak ama isyana hiç düşmeyecekti. Hep ümitvardı, umutsuzluk diye bir şey yoktu onun hayatında. Allah varsa umut mutlaka vardır düşüncesindeydi. Sonda söylemem gerekeni başta söylemem lazım: 28 yaşında erişeceği şehadet makamına kadar İslam İREZ, tam bir şehit gibi yaşayacaktı.
Güvenlik korucusu olmasının yanında inşaat ustasıydı. Çok çalışkan ve fedakâr bir baba olmuştu artık. Genç bir babaydı. Kaderinde gençken baba olmak ve en güzel yaşlarında şehit düşmek vardı. “Akrebin kıskacında yoğurmuştu” onu kader. Herkes ondan razı, o herkesten razıydı. Muvahiddi, mücahiddi, mümindi. İyi insan, iyi adam, iyi baba, iyi dost, arkadaş, iyi bir komşuydu. Genç İslam, inancını yaşamına şerha şerha işlemişti. Şahitler onun hakkında hiç kötü bir şey diyemezdi. Kendisinden geriye, iyilikten ve birkaç yetimden başka bir şey bırakmayacaktı. Onun hayatına öyle ya da böyle şahit olanlar, onun ardından hep güzel konuşacak, güzel şahitliklerde bulunacaktı.
Komşusuna, akrabasına, yakınlarına, camiye giderken karşılaştığı manava, terzisine, esnafına kadar gönül bağı kurmadığı hiç kimse kalmamıştı. Fedakâr baba, gözü gibi baktığı ahlaklı ve imanlı yetiştirmek için büyük emek sarf ettiği iki yağız delikanlı oğullarının ellerinden tutar ve camiye götürürdü. İki oğlunu her fırsatta bilgilendirir, tavsiye verir ve babalık görevini layıkıyla yerine getirmeye çalışırdı. Oğullarının elinden tutup camiye gitmesine defalarca şahit olmuş terzi bir dostum onu anlatırken “insan yüzüyle kendini belli eder. İslam İREZ, yüzüyle belli ediyordu iyi biri olduğunu” demişti.
Genç İslam, diğer deyişle genç baba, ailesini ve çocuklarına haftada bir görürdü. Eve ekmek getirmek için bazen aylarca çocuklarından ayrı kalırdı. Çocukları karnelerini iyi getirdiği zaman onlara mutlaka hediye getirirdi, onları ödüllendirirdi. Çocukları küçüktü ama aldığı her kararda çocuklarına da danışırdı. Anne evde yokken çocuklarını yedirir, içirir, giydirir ve okula yollardı. Ev işlerinde eşine yardımcı olurdu. Eşine sadece bir koca değil, aynı zamanda hayat arkadaşıydı.
Yine günlerden bir gün kendisi kritik bir görevdeyken ailesine şehit olduğunun haberi gelir. Lakin şehit olmamış, yaralanmıştı sadece. Onlar bilmeyecekti ama bu haber, asıl şehit haberinin fragmanıydı. Asıl şehit haberi zamanı gelince verilecekti. Bu yaralanmadan sonra eve döndüğünde biraz dinlenecek, istirahat edecekti. Kendisine “bak yaralandın, gazi ol ve görevlere gitme” denilecek lakin hiçbirini dinlemeyecekti. Onun görev ahlakı böyleydi. Çünkü genç İslam, tam bir İslamî ahlakla ahlaklanmıştı. Artık günler onun için sıralı, dakikalar sayılıydı. Şehadet onu çağırıyordu…
Aylardan Eylül’dü. Eylül, tüm acımasız yüzüyle kendini gösterecekti. Havada bir ayrılık kokusu, ölüm kokusu vardı; hiç gitmeyen, hiç dağılmamayan bir bulut gibi. Artık ayrılığın şarkıları çalıyordu. Genç İslam, aslında görevi bile değilken yani sırası dahi gelmemişken gönüllü bir şekilde göreve gitmek ister, bu isteği kabul edilir. Sırası dahi değilken gitmek için niçin ısrar etmişti bilemiyordu kendisi de. Lakin insan hissedermiş. Hele şehit, önceden şahadetin kokusunu alırmış derler. Genç İslam, müjde gibi şehadetinin kokusunu almıştı. Ölümün kol gezdiği vakitlerdi. Terör örgütü PKK, binlerce can almış, acıtmış, yüzlerce ailenin ocağına incir ağacı dikmişti. Son seferiydi ve sefer yeri Sarı Botan diye bir bölgeydi. Görevde herkesin yaptığı bir işi vardı ve genç İslam’ın işi çay yapmaktı. Çay ile ilgileniyordu. Günler böyle geçiyordu. Bir gün sabah saatlerinde, arama tarama emri gelir. İçinde bulunduğu komandolardan piyadelerden ve güvenlik kuruculardan oluşan kalabalık bir grup arama taramaya çıkar ancak o çay ile uğraştığı için çıkamayacaktı. Lakin dayanamazdı ve dayanamadı da. Kendisi de arama tarama faaliyetlerine katılmak için çok ısrar etti ve katıldı. Tarih 29 Eylül 2017’ydi. Engebeli bir arazide herkesin önünde yürüyordu. O ana tanıklık edenler, onu anlayamadı. Şehit, gideceği yeri görüyor gibiydi, inanıyorum ki görüyordu da. 2-3 metrelik yükseklikten atlaması ile üzerinden atladığı kayanın altında saklanan teröristin ateş etmesi bir olmuştu. Vücuduna tam 5 mermi isabet etmişti. Genç baba, vücuduna giren mermilerin acısıyla sadece bir “ah!” çekebilmişti. Bu “ah!” onlarca metreden duyulmuştu. Bu “ah,” 2 yaşındaki kızına doyamayışının ahıydı. Bu “ah!” geride bıraktığı ve en büyüğü 11 yaşında olan çocuklarınaydı. Bu “ah!” ölümünden sonra kendisini hayattan çekecek olan hayat arkadaşınaydı. Bu “ah!” bir inleme değil, kavuşmanın sevinciydi. Hamza’sına kavuşmanın hazzıydı. Naaşını helikoptere arkadaşı taşıyacak, mübarek naaşından akan kanı arkadaşının gömleğine bulaşacak, arkadaşı bir hafta o kanlı gömlekle yaşayacaktı. Ne muazzam acı ya Rabbim…
Genç İslam, genç baba ve genç şehit…gideli tam 9 sene oldu. Eylül’e günler kala bu yazıyı yazarken sana olan bu hayranınlığımızı, ahde vefamızı, özlem ve hasretimizi tekrar tekrar nakşediyoruz gönüllerimize. Senin emanetini baş göz üstüne kabul ettik, senin emanetini sahiplendik.
Genç şehidimizden geriye; attığı her adımı “babamı mahcup edemem” düşüncesiyle atan yiğit oğlu İshak, sporculuktaki başarısı ile Derecik’i onurlandıran çakı gibi evladı Abdulmuttalip ve iki fidan gibi çocuk, şehit düştüğü dağlara hüzünle bakan hayat arkadaşı kaldı.
Hayat, bir avuntudan ibarettir bazen. Şehidimizin büyük evladının sözünü kullanarak bu yazıyı bitirmek istiyorum:
“Her şeye rağmen şehidimizin bir mezarı var…”

Tüm yazılar